Niet één, niet twee, niet drie, niet vier maar vijf keer stelde de Minister van Justitie op 29 juni 2010 twintig dagen te laat hoger beroep in van uitspraken van de rechtbank 's-Gravenhage nzp Zutphen van 2 juni 2010. Te laat gelet dat het ging om zaken die binnen de 48-uursprocedure waren afgedaan [artikel 69 lid 2 Vw oud; ABRS, 13 juli 2010, 201006224/2/V3 201006228/2/V3 201006244/2/V3 201006204/2/V3 201006254/2/V3].
Gelukkig voor de Minister van Justitie was in de aangevallen uitspraken een rechtsmiddelentermijn van 4 weken vermeld. Omdat de hoger beroepen wel binnen die 4-wekentermijn waren ingesteld kon redelijkerwijs niet worden geoordeeld dat de Minister van Justitie in verzuim was geweest [ABRS, 16 juli 2003, 200303647/1, JV 2003/371].
zaterdag 31 juli 2010
zaterdag 24 juli 2010
Geloofwaardigheid asielrelaas: Artikel 3.35 lid 3b&c VV & Artikel 31 lid 2f Vw
Om een asielzoekende vreemdeling die veelal niet in staat is zijn relaas met afdoende bewijsmateriaal te staven tegemoet te komen en toch een adequate beoordeling van de aanvraag te kunnen verrichten, worden de verklaringen van de asielzoekende vreemdeling en de daarin gestelde feiten geloofwaardig bevonden indien de asielzoekende vreemdeling aan de voorwaarden genoemd in artikel 3.35 lid 3 van het Voorschrift Vreemdelingen [hierna: VV] heeft voldaan. Aan die voorwaarden zal in de regel niet worden voldaan indien sprake is van een omstandigheid als vermeld in artikel 31 lid 2 a t/m f van de Vreemdelingenwet [hierna: Vw]. In dat geval zal van de verklaringen een positieve overtuigingskracht moeten uitgaan om de daarin gestelde feiten alsnog geloofwaardig te achten.
Aldus de Afdeling Bestuursrechtspraak Raad van State [hierna: Afdeling; (Volgens mij voor het eerst in:) ABRS, 23 december 2009, 200907502/1/V2; ABRS, 24 december 2009, 200906274/1/V2; ABRS, 18 februari 2010, 200907476/1/V2; ABRS, 12 maart 2010, 200909252/1/V2; ABRS, 2 april 2010, 201000766/1/V2; ABRS, 21 juni 2010, 200906409/1/V3].
In artikel 3.35 lid 3 VV is via artikel 31 lid 1 Vw, artikel 31 lid 3 Vw, artikel 3.105a van het Vreemdelingenbesluit [hierna Vb] tamelijk letterlijk artikel 4 lid 5 van de Kwalificatierichtlijn geïmplementeerd [Parlementaire documenten met dossiernummer 30925, Besluit van 9 april 2008 tot wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 &zovoort, Stb 2008/116, Wijziging Voorschrift Vreemdelingen 2000 (80e wijziging), Stc 2008/97].
De voorwaarden genoemd in artikel 3.35 lid 3 VV zijn [samengevat]: (a) er is een oprechte inspanning geleverd de aanvraag te staven, (b) alle relevante gegevens zijn overgelegd of er is een bevredigende verklaring gegeven voor het ontbreken ervan, (c) verklaringen zijn samenhangend en niet in strijd met informatie relevant voor de aanvraag, (d) de aanvraag is zo spoedig mogelijk ingediend en (e) de vreemdeling kan in grote lijnen als geloofwaardig worden beschouwd.
De omstandigheden genoemd in artikel 31 lid 2 a t/m f Vw zijn [samengevat]: (a) er is eerder een aanvraag ingediend onder een andere naam, (b) er is zonder geldige redenen niet voldaan aan aanwijzingen, (c) er wordt niet beschikt over een voor toegang vereist document voor grensoverschrijding, tenzij; (d) er zijn [ver]vals[e] bescheiden overgelegd waarvan de echtheid is volgehouden, (e) er zijn bescheiden overgelegd die op een ander betrekking hebben en (f) er zijn toerekenbaar geen voor de beoordeling van de asielaanvraag noodzakelijke bescheiden overgelegd.
Uit de parlementaire geschiedenis van artikel 31 lid 2 Vw kan worden opgemaakt dat het bij de in die bepaling onder a t/m f genoemde omstandigheden gaat het om situaties [die hebben plaats gevonden na de vlucht uit het land van herkomst en] die van invloed zijn op de geloofwaardigheid van het asielrelaas als gevolg waarvan op de asielzoekende vreemdeling een zwaardere bewijslast rust om aannemelijk te maken dat hij bescherming behoeft [26732 nr 3, Memorie van Toelichting, pagina 40 ; 26732 nr 7, Nota nav Verslag, pagina 147].
Beide bepalingen lijken uit hetzelfde vat te tappen in ieder geval gedeeltelijk.
Artikel 31 lid 2f Vw eist IMHO enerzijds minder van een asielzoekende vreemdeling dan artikel 3.35 lid 3b VV en anderzijds meer.
Artikel 31 lid 2f Vw eist minder van een asielzoekende vreemdeling omdat het ontbreken van voor de beoordeling van de asielaanvraag noodzakelijke bescheiden betrokken worden bij de toetsing van de geloofwaardigheid en niet de voor de beoordeling van de asielaanvraag relevante gegevens (er van uitgaande dat noodzakeleijke gegevens wel relevant zijn maar relevante gegevens niet zonder meer noodzakelijk).
Artikel 31 lid 2f Vw eist letterlijk meer van een asielzoekende vreemdeling omdat een asielzoekende vreemdeling aannemelijk moet maken dat het ontbreken van bescheiden hen niet is toe te rekenen terwijl artikel 3.35 lid 3b VV van een asielzoekende vreemdeling eist dat deze een bevredigende verklaring geeft voor het ontbreken van relevante gegevens. Artikel 31 lid 2f Vw zal daarom richtlijnconform moeten worden uitgelegd.
Aldus de Afdeling Bestuursrechtspraak Raad van State [hierna: Afdeling; (Volgens mij voor het eerst in:) ABRS, 23 december 2009, 200907502/1/V2; ABRS, 24 december 2009, 200906274/1/V2; ABRS, 18 februari 2010, 200907476/1/V2; ABRS, 12 maart 2010, 200909252/1/V2; ABRS, 2 april 2010, 201000766/1/V2; ABRS, 21 juni 2010, 200906409/1/V3].
In artikel 3.35 lid 3 VV is via artikel 31 lid 1 Vw, artikel 31 lid 3 Vw, artikel 3.105a van het Vreemdelingenbesluit [hierna Vb] tamelijk letterlijk artikel 4 lid 5 van de Kwalificatierichtlijn geïmplementeerd [Parlementaire documenten met dossiernummer 30925, Besluit van 9 april 2008 tot wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 &zovoort, Stb 2008/116, Wijziging Voorschrift Vreemdelingen 2000 (80e wijziging), Stc 2008/97].
De voorwaarden genoemd in artikel 3.35 lid 3 VV zijn [samengevat]: (a) er is een oprechte inspanning geleverd de aanvraag te staven, (b) alle relevante gegevens zijn overgelegd of er is een bevredigende verklaring gegeven voor het ontbreken ervan, (c) verklaringen zijn samenhangend en niet in strijd met informatie relevant voor de aanvraag, (d) de aanvraag is zo spoedig mogelijk ingediend en (e) de vreemdeling kan in grote lijnen als geloofwaardig worden beschouwd.
De omstandigheden genoemd in artikel 31 lid 2 a t/m f Vw zijn [samengevat]: (a) er is eerder een aanvraag ingediend onder een andere naam, (b) er is zonder geldige redenen niet voldaan aan aanwijzingen, (c) er wordt niet beschikt over een voor toegang vereist document voor grensoverschrijding, tenzij; (d) er zijn [ver]vals[e] bescheiden overgelegd waarvan de echtheid is volgehouden, (e) er zijn bescheiden overgelegd die op een ander betrekking hebben en (f) er zijn toerekenbaar geen voor de beoordeling van de asielaanvraag noodzakelijke bescheiden overgelegd.
Uit de parlementaire geschiedenis van artikel 31 lid 2 Vw kan worden opgemaakt dat het bij de in die bepaling onder a t/m f genoemde omstandigheden gaat het om situaties [die hebben plaats gevonden na de vlucht uit het land van herkomst en] die van invloed zijn op de geloofwaardigheid van het asielrelaas als gevolg waarvan op de asielzoekende vreemdeling een zwaardere bewijslast rust om aannemelijk te maken dat hij bescherming behoeft [26732 nr 3, Memorie van Toelichting, pagina 40 ; 26732 nr 7, Nota nav Verslag, pagina 147].
Beide bepalingen lijken uit hetzelfde vat te tappen in ieder geval gedeeltelijk.
Artikel 31 lid 2f Vw eist IMHO enerzijds minder van een asielzoekende vreemdeling dan artikel 3.35 lid 3b VV en anderzijds meer.
Artikel 31 lid 2f Vw eist minder van een asielzoekende vreemdeling omdat het ontbreken van voor de beoordeling van de asielaanvraag noodzakelijke bescheiden betrokken worden bij de toetsing van de geloofwaardigheid en niet de voor de beoordeling van de asielaanvraag relevante gegevens (er van uitgaande dat noodzakeleijke gegevens wel relevant zijn maar relevante gegevens niet zonder meer noodzakelijk).
Artikel 31 lid 2f Vw eist letterlijk meer van een asielzoekende vreemdeling omdat een asielzoekende vreemdeling aannemelijk moet maken dat het ontbreken van bescheiden hen niet is toe te rekenen terwijl artikel 3.35 lid 3b VV van een asielzoekende vreemdeling eist dat deze een bevredigende verklaring geeft voor het ontbreken van relevante gegevens. Artikel 31 lid 2f Vw zal daarom richtlijnconform moeten worden uitgelegd.
zaterdag 3 juli 2010
Indiening & behandeling van een asielaanvraag van een van zijn vrijheid ontnomen vreemdeling
Artikel 37 aanhef en onder a Vw 2000 bepaalt dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld omtrent de wijze van indiening en behandeling van een aanvraag.
Artikel 3.108 Vb 2000 bepaalt dat een asielaanvraag in persoon wordt ingediend op een bij ministeriele regeling bepaalde plaats en dat in afwijking daarvan de asielaanvraag van een in bewaring gestelde vreemdeling wordt ingediend op de plaats waar devreemdelingenbewaring ten uitvoer wordt gelegd.
Artikel 5.4 Vb 2000 bepaalt voorzover van belang dat vreemdelingenbewaring ten uitvoer kan worden gelegd in een ruimte of plaats als bedoeld in artikel 6 lid 2 Vw 2000.
Uit artikel 6 lid 3 Vw jo artikel 1 van het Reglement Regime Grenslogies volgt dat een ruimte of plaats als bedoeld in artikel 6 lid 2 Vw 2000 als zodanig dient te zijn aangewezen [vergelijk Rtb DH zp A'dam, 19 oktober 1995, Awb 95/5259, LJN ZA6084].
Voorzover ik na kan gaan is AC Schiphol niet als zodanig aangewezen als ruimte of plaats in de zin van artikel 6 lid 2 Vw 2000 zodat in AC Schiphol vreemelingenbewaring niet ten uitvoer kan worden gelegd.
In artikel 3.116 Vb 2000 zoals dat luidde vóór 1 juli 2010 was de voornemensprocedure neergelegd voor de in bewaring gestelde vreemdeling in het geval de bewindspersoon niet voornemens was de aanvraag af te wijzen binnen 48 procesuren.
Paragraaf C11/2.1 Vc 2000 zoals dat luidde vóór 1 juli 2010 bepaalde dat door de immigratie- en naturalisatiedienst kon worden besloten om een van zijn vrijheid ontnomen asielzoekende vreemdeling voor de indiening van de aanvraag over te plaatsen naar het AC Schiphol.
Kon worden besloten? Op grond van welk wettelijk voorschrift?
Het inzicht komt wat laat maar komt nog wel van pas.
Het nieuwe artikel 3.117 Vb bepaalt dat de AAP-termijnen niet van toepassing zijn op de aanvrag van een in bewaring gestelde vreemdeling tenzij de asielaanvraag wordt ingediend in een aanmeldcentrum. Een asielaanvraag kan alleen maar worden ingediend indien dat aanmeldcentrum is aangwezen als grenslogies. Er van uitgaande dat de aanmeldcentra als zodanig niet zijn aangwezen als grenslogies kunnen asielaanvragen van in bewaring gestele vreemdelingen niet worden behandeld in een aanmeldcentrum.
Artikel 3.108 Vb 2000 bepaalt dat een asielaanvraag in persoon wordt ingediend op een bij ministeriele regeling bepaalde plaats en dat in afwijking daarvan de asielaanvraag van een in bewaring gestelde vreemdeling wordt ingediend op de plaats waar devreemdelingenbewaring ten uitvoer wordt gelegd.
Artikel 5.4 Vb 2000 bepaalt voorzover van belang dat vreemdelingenbewaring ten uitvoer kan worden gelegd in een ruimte of plaats als bedoeld in artikel 6 lid 2 Vw 2000.
Uit artikel 6 lid 3 Vw jo artikel 1 van het Reglement Regime Grenslogies volgt dat een ruimte of plaats als bedoeld in artikel 6 lid 2 Vw 2000 als zodanig dient te zijn aangewezen [vergelijk Rtb DH zp A'dam, 19 oktober 1995, Awb 95/5259, LJN ZA6084].
Voorzover ik na kan gaan is AC Schiphol niet als zodanig aangewezen als ruimte of plaats in de zin van artikel 6 lid 2 Vw 2000 zodat in AC Schiphol vreemelingenbewaring niet ten uitvoer kan worden gelegd.
In artikel 3.116 Vb 2000 zoals dat luidde vóór 1 juli 2010 was de voornemensprocedure neergelegd voor de in bewaring gestelde vreemdeling in het geval de bewindspersoon niet voornemens was de aanvraag af te wijzen binnen 48 procesuren.
Paragraaf C11/2.1 Vc 2000 zoals dat luidde vóór 1 juli 2010 bepaalde dat door de immigratie- en naturalisatiedienst kon worden besloten om een van zijn vrijheid ontnomen asielzoekende vreemdeling voor de indiening van de aanvraag over te plaatsen naar het AC Schiphol.
Kon worden besloten? Op grond van welk wettelijk voorschrift?
Het inzicht komt wat laat maar komt nog wel van pas.
Het nieuwe artikel 3.117 Vb bepaalt dat de AAP-termijnen niet van toepassing zijn op de aanvrag van een in bewaring gestelde vreemdeling tenzij de asielaanvraag wordt ingediend in een aanmeldcentrum. Een asielaanvraag kan alleen maar worden ingediend indien dat aanmeldcentrum is aangwezen als grenslogies. Er van uitgaande dat de aanmeldcentra als zodanig niet zijn aangwezen als grenslogies kunnen asielaanvragen van in bewaring gestele vreemdelingen niet worden behandeld in een aanmeldcentrum.
zondag 27 juni 2010
EU HvJ, 22 juni 2010, Melki ea t Frankrijk, C-188/10 et C-189/10
Artikel 67(2) VWEU bepaalt dat de Unie ervoor zorgt dat aan de binnengrenzen geen personencontroles worden verricht en en zij een gemeenschappelijk beleid op het gebied van asiel, immigratie en controle aan de buitengrenzen ontwikkelt gebaseerd op solidariteit tussen de lidstaten en billijk is ten aanzien van de onderdanen van derde landen.
Arttikel 21(a) SGC bepaalt dat de afschaffing van het grenstoezicht aan de binnengrenzen geen afbreuk doet aan de uitoefening van de politiebevoegdheid door de bevoegde instanties van de lidstaten overeenkomstig de nationale wetgeving, voorzover de uitoefening van die bevoegdheid niet hetzelfde effect heeft als grenscontroles en dat dit ook geldt ook in de grensgebieden en dat met name niet kan worden gesteld dat de uitoefening van de politiebevoegdheid hetzelfde effect heeft als de uitoefening van grenscontroles wanneer de politiële maatregelen (i) niet grenstoezicht tot doel hebben, (ii) gebaseerd zijn op algemene politie-informatie en -ervaring met betrekking tot mogelijke bedreigingen van de openbare veiligheid en met name bedoeld zijn ter bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit, (iii) worden gepland en uitgevoerd op een manier die duidelijk verschilt van de systematische controles van personen aan de buitengrenzen en (iv) op basis van controles ter plaatse worden uitgevoerd.
Artikel 21(c) SGC bepaalt verder dat de afschaffing van het grenstoezicht aan de binnengrenzen geen afbreuk doet aan de mogelijkheid voor de lidstaten om personen wettelijk te verplichten in het bezit te zijn van bepaalde titels of documenten en deze bij zich te dragen.
Artikel 78(2)(4) van de Franse Code de Procédure Pénale [hierna: CPP] bepaalt dat binnen een gebied gevormd door de landsgrens van Frankrijk met een Schengenstaat en een lijn die op 20 kilometer daar vandaan is getrokken, alsook in voor het publiek toegankelijke zones in havens, luchthavens en trein- en busstations die voor internationaal vervoer openstaan de identiteit van een ieder kan worden gecontroleerd ten einde de naleving van de verplichtingen ter zake van het houden, het dragen en het tonen van de bij wet voorziene titels en documenten te verifiëren, dat wanneer deze controle plaatsvindt in een internationale trein de controle kan worden verricht op het traject tussen de grens en de eerste halte buiten het 20-kilometergrensgebied, dat op spoorlijnen die een internationale verbinding verzorgen en bijzondere kenmerken vertonen op het punt van de haltes die zij aandoen de controle ook kan worden verricht tussen voornoemde eerste halte en een halte die zich binnen de volgende 50 kilometer bevindt en dat wanneer een stolweg begint in het 20-kilometergrensgebied en het eerste tolstation zich buiten dat 20-kilomtergrensgebied bevindt de controle bovendien kan plaatsvinden bij dit tolstation en de aangrenzende parkeerplaatsen. [zie hier]
De Algerijnen Melki en Abdeli die onrechtmatig in Frankrijk verblijven worden op 23 maart 2010 na een identiteitscontrole in het 20-kilometergrensgebied met België op grond van artikel 78(2)(4) CPP in vreemdelingenbewaring gesteld . Zij voeren (onder meer) aan dat artikel 78(2)(4) CPP in strijd is met grondwettelijke rechten en vrijheden en 67(2) VWEU. De Franse cassatierechter stelt het EU Hof van Justitie onder meer de prejudiciele vraag of artikel 67(2) VWEU zich verzet tegen artikel 78(2)(4) CPP.
Het EU Hof van Justitie heeft die vraag op 22 juni 2010 nog geen 3 maanden na de inbewaringstelling van Melki en Abdeli beantwoord [EU HvJ, Melki en Abdeli t Frankrijk, 22 juni 2010, C-188/10 en C-189/10, persbericht (helaas alleen in het Frans)].
Het EU Hof van Justitie overweegt dat het doel van de identiteitscontroles niet hetzelfde is als die van grenscontroles en dat de omstandigheid dat die identiteitscontroles die zijn beperkt tot een grensgebied onvoldoende is om aan te nemen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Specifieke bepalingen echter met betrekking tot het gebied van toepassing van identiteitscontroles in internationale treinen en op tolwegen zouden een indicatie kunnen dat die van identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles. De identiteitscontroles op grond van artikel 78(2)(4) CPP vinden bovendien plaats ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde terwijl artikel 78(2)(4) CPP geen ingebouwde waarborgen in het bijzonder met betrekking tot intensiteit en frequentie van identiteitscontroles bevat om te voorkomen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Artikelen 20 en 21(a) SGC vereisen in het licht van het beginsel van rechtszekerheid dat nationale wetgeving die identiteitscontroles mogelijk maakt in grensgebied ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde waarborgen bevat in bovengenoemde zin.
Het EU Hof concludeert dat artikel 67(2) VWEU en artikelen 20 en 21 SGC verzetten zich tegen nationale wetgeving die identiteitscontroles met het oog op vreemdelingentoezicht [zeg maar, zie artikel 21 (c) SGC, zie ook ro 71] binnen 20-kilometergrensgebied mogelijk maakt ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde en zonder waarborgen om te voorkomen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Onze eigen variant van de Franse identiteitscontroles in 20-kilometergrensgebied is het mobiele toezicht op vreemdelingen ter bestrijding van illegale immigratie dat is geregeld in paragraaf A3/2.4 Vc 2000 [zie ook ro 60; zie ook hier].
In paragraaf A3/2.4 Vc 2000 zijn geen bepalingen te vinden met betrekking tot intensiteit en frequentie van identiteitscontroles die plaats vinden in het kader van het mobiel toezicht vreemdelingen. Mede gelet op de verwijzing naar het rechtszekerheidsbeginsel is het overigens de vraag of een en nader niet in een wettelijk voorschrift moet worden geregeld in plaats van in beleid.
Zie ook ABRS, 10 oktober 2008, 200805226/1
Arttikel 21(a) SGC bepaalt dat de afschaffing van het grenstoezicht aan de binnengrenzen geen afbreuk doet aan de uitoefening van de politiebevoegdheid door de bevoegde instanties van de lidstaten overeenkomstig de nationale wetgeving, voorzover de uitoefening van die bevoegdheid niet hetzelfde effect heeft als grenscontroles en dat dit ook geldt ook in de grensgebieden en dat met name niet kan worden gesteld dat de uitoefening van de politiebevoegdheid hetzelfde effect heeft als de uitoefening van grenscontroles wanneer de politiële maatregelen (i) niet grenstoezicht tot doel hebben, (ii) gebaseerd zijn op algemene politie-informatie en -ervaring met betrekking tot mogelijke bedreigingen van de openbare veiligheid en met name bedoeld zijn ter bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit, (iii) worden gepland en uitgevoerd op een manier die duidelijk verschilt van de systematische controles van personen aan de buitengrenzen en (iv) op basis van controles ter plaatse worden uitgevoerd.
Artikel 21(c) SGC bepaalt verder dat de afschaffing van het grenstoezicht aan de binnengrenzen geen afbreuk doet aan de mogelijkheid voor de lidstaten om personen wettelijk te verplichten in het bezit te zijn van bepaalde titels of documenten en deze bij zich te dragen.
Artikel 78(2)(4) van de Franse Code de Procédure Pénale [hierna: CPP] bepaalt dat binnen een gebied gevormd door de landsgrens van Frankrijk met een Schengenstaat en een lijn die op 20 kilometer daar vandaan is getrokken, alsook in voor het publiek toegankelijke zones in havens, luchthavens en trein- en busstations die voor internationaal vervoer openstaan de identiteit van een ieder kan worden gecontroleerd ten einde de naleving van de verplichtingen ter zake van het houden, het dragen en het tonen van de bij wet voorziene titels en documenten te verifiëren, dat wanneer deze controle plaatsvindt in een internationale trein de controle kan worden verricht op het traject tussen de grens en de eerste halte buiten het 20-kilometergrensgebied, dat op spoorlijnen die een internationale verbinding verzorgen en bijzondere kenmerken vertonen op het punt van de haltes die zij aandoen de controle ook kan worden verricht tussen voornoemde eerste halte en een halte die zich binnen de volgende 50 kilometer bevindt en dat wanneer een stolweg begint in het 20-kilometergrensgebied en het eerste tolstation zich buiten dat 20-kilomtergrensgebied bevindt de controle bovendien kan plaatsvinden bij dit tolstation en de aangrenzende parkeerplaatsen. [zie hier]
De Algerijnen Melki en Abdeli die onrechtmatig in Frankrijk verblijven worden op 23 maart 2010 na een identiteitscontrole in het 20-kilometergrensgebied met België op grond van artikel 78(2)(4) CPP in vreemdelingenbewaring gesteld . Zij voeren (onder meer) aan dat artikel 78(2)(4) CPP in strijd is met grondwettelijke rechten en vrijheden en 67(2) VWEU. De Franse cassatierechter stelt het EU Hof van Justitie onder meer de prejudiciele vraag of artikel 67(2) VWEU zich verzet tegen artikel 78(2)(4) CPP.
Het EU Hof van Justitie heeft die vraag op 22 juni 2010 nog geen 3 maanden na de inbewaringstelling van Melki en Abdeli beantwoord [EU HvJ, Melki en Abdeli t Frankrijk, 22 juni 2010, C-188/10 en C-189/10, persbericht (helaas alleen in het Frans)].
Het EU Hof van Justitie overweegt dat het doel van de identiteitscontroles niet hetzelfde is als die van grenscontroles en dat de omstandigheid dat die identiteitscontroles die zijn beperkt tot een grensgebied onvoldoende is om aan te nemen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Specifieke bepalingen echter met betrekking tot het gebied van toepassing van identiteitscontroles in internationale treinen en op tolwegen zouden een indicatie kunnen dat die van identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles. De identiteitscontroles op grond van artikel 78(2)(4) CPP vinden bovendien plaats ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde terwijl artikel 78(2)(4) CPP geen ingebouwde waarborgen in het bijzonder met betrekking tot intensiteit en frequentie van identiteitscontroles bevat om te voorkomen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Artikelen 20 en 21(a) SGC vereisen in het licht van het beginsel van rechtszekerheid dat nationale wetgeving die identiteitscontroles mogelijk maakt in grensgebied ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde waarborgen bevat in bovengenoemde zin.
Het EU Hof concludeert dat artikel 67(2) VWEU en artikelen 20 en 21 SGC verzetten zich tegen nationale wetgeving die identiteitscontroles met het oog op vreemdelingentoezicht [zeg maar, zie artikel 21 (c) SGC, zie ook ro 71] binnen 20-kilometergrensgebied mogelijk maakt ongeacht individuele gedragingen en dreigende schendingen van de openbare orde en zonder waarborgen om te voorkomen dat die identiteitscontroles hetzelfde effect hebben als grenscontroles.
Onze eigen variant van de Franse identiteitscontroles in 20-kilometergrensgebied is het mobiele toezicht op vreemdelingen ter bestrijding van illegale immigratie dat is geregeld in paragraaf A3/2.4 Vc 2000 [zie ook ro 60; zie ook hier].
In paragraaf A3/2.4 Vc 2000 zijn geen bepalingen te vinden met betrekking tot intensiteit en frequentie van identiteitscontroles die plaats vinden in het kader van het mobiel toezicht vreemdelingen. Mede gelet op de verwijzing naar het rechtszekerheidsbeginsel is het overigens de vraag of een en nader niet in een wettelijk voorschrift moet worden geregeld in plaats van in beleid.
Zie ook ABRS, 10 oktober 2008, 200805226/1
vrijdag 18 juni 2010
Eindelijk is het kwartje gevallen
Het duurt soms even voordat het kwartje valt.
Pas nu dringt het tot mij door waarom aan documenten die aan een herhaalde asielaanvraag ten grondslag worden gelegd hogere eisen worden gesteld dan aan documenten die aan een eerste asielaanvraag ten grondslag worden gelegd [Zie bijvoorbeeld ABRS, 31 oktober 2002, 200204726/1, JV 2003/3, Noot T. Spijkerboer; ABRS 6 juni 2003, 200302837/1, JV 2003/331; ABRS, 25 september 2003, 200304202/1, JV 2003/504; ABRS, 30 december 2004, 200409221/1, ve05000679; ABRS, 19 december 2005, 200508937/1, ve06000030; ABRS,23 oktober 2006, 200605486/1, JV 2006/447; ABRS, 13 september 2007, 200705743/1, LJN: BB4431; ABRS, 8 oktober 2007, 200704465/1, JV 2007/529, LJN: BB5763; ABRS, 16 oktober 2007, 200703499/1, JV 2007/534, LJN:BA8676; ABRS, 25 augustus 2008, 200806016/1, JV 2008/373, LJN: BE9429; ABRS, 15 januari 2010, 200906215/1/V2, JV 2010/99, LJN: BL0273; ABRS, 7 april 2010, 200902935/1/V3, JV 2010/201, LJN: BM0709].
Het gaat om de vraag of er toegang is tot de rechter [ABRS, 4 april 2003, 200206882/1, LJN AF7223], het is de rechter die documenten die bepalend zijn voor de vraag of er toegang is tot de rechter moet beoordelen en de rechter is anders dan de bewindspersoon daartoe niet goed in staat [vergelijk ABRS, 27 januari 2003, 200206297/1, JV 2003/103 nt B.K. Olivier].
Pas nu dringt het tot mij door waarom aan documenten die aan een herhaalde asielaanvraag ten grondslag worden gelegd hogere eisen worden gesteld dan aan documenten die aan een eerste asielaanvraag ten grondslag worden gelegd [Zie bijvoorbeeld ABRS, 31 oktober 2002, 200204726/1, JV 2003/3, Noot T. Spijkerboer; ABRS 6 juni 2003, 200302837/1, JV 2003/331; ABRS, 25 september 2003, 200304202/1, JV 2003/504; ABRS, 30 december 2004, 200409221/1, ve05000679; ABRS, 19 december 2005, 200508937/1, ve06000030; ABRS,23 oktober 2006, 200605486/1, JV 2006/447; ABRS, 13 september 2007, 200705743/1, LJN: BB4431; ABRS, 8 oktober 2007, 200704465/1, JV 2007/529, LJN: BB5763; ABRS, 16 oktober 2007, 200703499/1, JV 2007/534, LJN:BA8676; ABRS, 25 augustus 2008, 200806016/1, JV 2008/373, LJN: BE9429; ABRS, 15 januari 2010, 200906215/1/V2, JV 2010/99, LJN: BL0273; ABRS, 7 april 2010, 200902935/1/V3, JV 2010/201, LJN: BM0709].
Het gaat om de vraag of er toegang is tot de rechter [ABRS, 4 april 2003, 200206882/1, LJN AF7223], het is de rechter die documenten die bepalend zijn voor de vraag of er toegang is tot de rechter moet beoordelen en de rechter is anders dan de bewindspersoon daartoe niet goed in staat [vergelijk ABRS, 27 januari 2003, 200206297/1, JV 2003/103 nt B.K. Olivier].
donderdag 17 juni 2010
EHRM, Klein t Rusland, 1 april 2010, 24268/08: Meester S. Leest het Hof de Les
Omdat mr T.P.S. het nodig leek te vinden om [echte] fouten [in technisch-juridische zin, die op een tentamen fout gerekend moeten worden] van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens [hierna: Hof] onder onze aandacht te brengen heeft hij de moeite genomen om een arrest van 1 april 2010 in de zaak Klein t. Rusland van een annotatie te voorzien [EHRM, 1 april 2010, 24268/08, JV 2010/210].
Om welke fouten gaat het?
In de eerste plaats zou het Hof in paragraaf 43 hebben overwogen dat de toepasselijke bewijsmaatstaf beyond reasonable doubt is hetgeen volgens mr T.P.S in de context van de [uitleverings]casus onjuist is.
In paragraaf 43 overweegt het Hof dat allegations of ill-treatment must be supportd by appropiate evidence en dat to assess this evidence, the Court adopts the standard of proof "beyond reasonable doubt" but adds that such proof may follow from the coexistence of sufficiently strong, clear and concordant inferences or of similar unrebutted presumptions of fact.
In paragraaf 44 vervolgt het Hof dat extradition by a Contracting State may give rise to an issue under article 3 (...) where substantial grounds have been shown for beelieving that the person in question would, if extradited, face a real risk of being subjected to treatment contrary to Article 3 of the Conventio in the receiving country.
Uit paragraaf 43 gelezen in samenhang met paragraaf 44 volgt IMHO helemaal niet dat het Hof een onjuiste maatstaf van toepassing acht. Wat wel opvalt is het noemen van de maatstaf beyond reasonable doubt voorafgaand aan de vermelding van de maatstaf substantial grounds for believing that.
Voor zover ik na kan gaan is die combinatie voor het eerst te vinden in een arrest van het Hof van 26 oktober 2000 in de zaak Damla ea t Duitsland [EHRM, 26 oktober 2000, 61479/00] en daarna in arresten van het Hof van 7 juni 2007, 1 april 2010, 12 mei 2010 en 20 mei 2010 [EHRM, 7 juni 2007, Garabayev t. Rusland, 38411/02; EHRM, april 2010, Klein t Rusland, 24268/08; EHRM, 12 mei 2010, Khodzhayev t. Rusland, 52466/08; EHRM, 20 mei 2010, Khaydarov t. Rusland, 21055/09].
Geen idee waarom Russische uitleveringszaken zich kennelijk onderscheiden van andere.
In de tweede plaats zou het Hof in paragraaf 52 ten onrechte een algemene regel maken van van een in paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov ea t. Turkije opgenomen niet algemene regel over bewijs en zou het Hof van die niet-algemene regel nog iets anders maken bovendien [EHRM, Mamatkulov ea t. Turkije, 4 februari 2005, 46827/99 & 46951/99, JV 2005/89].
Paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov t. Turkije maakt deel uit van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest. In paragraaf 73 overweegt het Hof:
However, although these findings describe the general situation in Uzbekistan, they do not support the specific allegations made by the applicants in the instant case and require corroboration by other evidence.
Paragraaf 52 van het arrest Klein t. Rusland maakt eveneens deel uit van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest. In paragraaf 52 overweegt het Hof [IMHO nogal onduidelijk] onder meer:
The findings above that attest to the general situation in the country of destination should be supported by specific allegations and require collaboration by other evidence (...).
In de laatste zin van paragraaf 47 van het arrest Klein t. Rusland dat deel uitmaakt van onderdeel 1 (General principles) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest overweegt het Hof:
Where the sources available to the Court describe a general situation , an applicant's specific allegations in a particular case require corroboration by other evidence (see Mamatkuloc and Askarov v. Turkey [...], par 73 [...]).
Uit de 'verhuizing' van an de bewijsoverweging van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) naar onderdeel 1 (General principles) van onderdeel C (The Court's assessment)kan IMHO worden opgemaakt dat het Hof van de bewijsoverweging inderdaad een regel of althans een beginsel heeft willen maken. Dat staat het Hof vrij lijkt mij.
Het is niet helemaal duidelijk of er sprake is van een verscherping of verzwaring van de bewijslast. Gelet op de verwijzing in paragraaf 47 van het arrest Klein t. Rusland naar paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov ea t. Turkije lijkt mij van niet.
Het arrest Klein t. Rusland verdient IMHO een serieuze annotatie.
[Gewijzigd op 19 juni 2010 na commentaar mr Z]
Om welke fouten gaat het?
In de eerste plaats zou het Hof in paragraaf 43 hebben overwogen dat de toepasselijke bewijsmaatstaf beyond reasonable doubt is hetgeen volgens mr T.P.S in de context van de [uitleverings]casus onjuist is.
In paragraaf 43 overweegt het Hof dat allegations of ill-treatment must be supportd by appropiate evidence en dat to assess this evidence, the Court adopts the standard of proof "beyond reasonable doubt" but adds that such proof may follow from the coexistence of sufficiently strong, clear and concordant inferences or of similar unrebutted presumptions of fact.
In paragraaf 44 vervolgt het Hof dat extradition by a Contracting State may give rise to an issue under article 3 (...) where substantial grounds have been shown for beelieving that the person in question would, if extradited, face a real risk of being subjected to treatment contrary to Article 3 of the Conventio in the receiving country.
Uit paragraaf 43 gelezen in samenhang met paragraaf 44 volgt IMHO helemaal niet dat het Hof een onjuiste maatstaf van toepassing acht. Wat wel opvalt is het noemen van de maatstaf beyond reasonable doubt voorafgaand aan de vermelding van de maatstaf substantial grounds for believing that.
Voor zover ik na kan gaan is die combinatie voor het eerst te vinden in een arrest van het Hof van 26 oktober 2000 in de zaak Damla ea t Duitsland [EHRM, 26 oktober 2000, 61479/00] en daarna in arresten van het Hof van 7 juni 2007, 1 april 2010, 12 mei 2010 en 20 mei 2010 [EHRM, 7 juni 2007, Garabayev t. Rusland, 38411/02; EHRM, april 2010, Klein t Rusland, 24268/08; EHRM, 12 mei 2010, Khodzhayev t. Rusland, 52466/08; EHRM, 20 mei 2010, Khaydarov t. Rusland, 21055/09].
Geen idee waarom Russische uitleveringszaken zich kennelijk onderscheiden van andere.
In de tweede plaats zou het Hof in paragraaf 52 ten onrechte een algemene regel maken van van een in paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov ea t. Turkije opgenomen niet algemene regel over bewijs en zou het Hof van die niet-algemene regel nog iets anders maken bovendien [EHRM, Mamatkulov ea t. Turkije, 4 februari 2005, 46827/99 & 46951/99, JV 2005/89].
Paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov t. Turkije maakt deel uit van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest. In paragraaf 73 overweegt het Hof:
However, although these findings describe the general situation in Uzbekistan, they do not support the specific allegations made by the applicants in the instant case and require corroboration by other evidence.
Paragraaf 52 van het arrest Klein t. Rusland maakt eveneens deel uit van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest. In paragraaf 52 overweegt het Hof [IMHO nogal onduidelijk] onder meer:
The findings above that attest to the general situation in the country of destination should be supported by specific allegations and require collaboration by other evidence (...).
In de laatste zin van paragraaf 47 van het arrest Klein t. Rusland dat deel uitmaakt van onderdeel 1 (General principles) van onderdeel C (The Court's assessment) van het arrest overweegt het Hof:
Where the sources available to the Court describe a general situation , an applicant's specific allegations in a particular case require corroboration by other evidence (see Mamatkuloc and Askarov v. Turkey [...], par 73 [...]).
Uit de 'verhuizing' van an de bewijsoverweging van onderdeel 2 (Application of the above principles to the present case) naar onderdeel 1 (General principles) van onderdeel C (The Court's assessment)kan IMHO worden opgemaakt dat het Hof van de bewijsoverweging inderdaad een regel of althans een beginsel heeft willen maken. Dat staat het Hof vrij lijkt mij.
Het is niet helemaal duidelijk of er sprake is van een verscherping of verzwaring van de bewijslast. Gelet op de verwijzing in paragraaf 47 van het arrest Klein t. Rusland naar paragraaf 73 van het arrest Mamatkulov ea t. Turkije lijkt mij van niet.
Het arrest Klein t. Rusland verdient IMHO een serieuze annotatie.
[Gewijzigd op 19 juni 2010 na commentaar mr Z]
woensdag 9 juni 2010
Ingebrekestelling bij niet tijdig beslissen
Op 1 oktober 2009 is de Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen (29934) in werking getreden. Een beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit kan worden ingediend zodra het bestuursorgaan is gebreke is en twee weken zijn verstreken na de dag waarop belanghebbende het bestuursorgaan schriftelijk heeft medegedeeld dat het in gebreke is.
Het is niet duidelijk of bij het ontbreken van een schriftelijke ingebrekestelling dat verzuim kan worden hersteld met toepassing van artikel 6:6 Awb [zie bijvoorbeeld ABRS, 27 mei 2010, 201002387/1/V2].
Een formulier ingebrekestelling bij niet tijdig beslissen is te vinden op de website van de immigratie en natruralisatiedienst.
De 'automatische' dwangsomregeling van paragraaf 4.1.32 van de Algemene Wet Bestuursrecht overigens is alleen van toepassing op aanvragen ingediend na 1 oktober 2009 en tot 1 oktober 2012 niet van toepassing op beschikkingen genomen [onder meer] op grond van de Vreemdelingenwet.
Het is niet duidelijk of bij het ontbreken van een schriftelijke ingebrekestelling dat verzuim kan worden hersteld met toepassing van artikel 6:6 Awb [zie bijvoorbeeld ABRS, 27 mei 2010, 201002387/1/V2].
Een formulier ingebrekestelling bij niet tijdig beslissen is te vinden op de website van de immigratie en natruralisatiedienst.
De 'automatische' dwangsomregeling van paragraaf 4.1.32 van de Algemene Wet Bestuursrecht overigens is alleen van toepassing op aanvragen ingediend na 1 oktober 2009 en tot 1 oktober 2012 niet van toepassing op beschikkingen genomen [onder meer] op grond van de Vreemdelingenwet.
Abonneren op:
Posts (Atom)